Të gjitha këto poezi janë të marra në libra të ndryshëm. Për të gjithë ata që dëshirojnë ti marrin dhe ti publikojnë në faqe tjera, le të kenë repsektin për kohën time, shkruani ngacila faqe vinë (p.sh. www.rapsodet.com ). janar 2006.

 Xhevahir Spahiu 

Të prekësh heshtjen tënde, siç prek një send

Të shohësh thellë në ata sy,

Ku dashuria hepohet si një anije

E të mos duashtë jesh përherë me ty?

Të ecësh me krahun mbi supet e tua

E të mos ndiesh oshëtimën e kaltërt,

Limonet mbi krye?

Vaporët, si zjarre të natës?

Të jesh me ty,

Tok me ty të qeshësh,

E mos kuptosh se si përpiqet deti

Të dal jashtë guaskës së vetvetës?

Të jesh me ty?

Të jesh me ty! 

 Xhevahir Spahiu 

Rendin retë.Era shkund petalet,

Nën petale dehen trotuaret.

Dy-tri krisma, shiu rrjedh i rreptë,

Borë e bardhë breshri bie nga retë.

Kokrrat mbi çatira vallet nisin,

Si një mijë pëllumba po çukisin.

Ja, po dal dhe unë tej tek rruga,

Të kap një nga tufat me pëllumba.

Po çfarë patën, krahët pse hepuan,

Dhe mbi hark t'ylberit fluturuan?

Le të shkojnë hapësirave të kaltra,

Në stacion mua më prêt e dashura. 

Jorgo Bllaci 

Kaq e shtrenjtë kurrë s'më je dukur,

Ti vërtet nuk paske shëmbëllim!

Ah, moj Neta, sytë e tu të bukur

Çmendurisht i deshte miku im!

Nëse këtë çast i ngrysur mbeta,

Duke të vështruar ty kështu,

Ti mos m'u çudit aspak, moj Neta,

Më kujtuan mikun sytë e tu.

Sa dëshirë do të kisha sonte

T'ju vështroja bashkë që të dy:

Vetëm ta dëgjoje të këndonte

Vargjet që me zjarr t'i thuri ty!

Odise Kote 

Kur të kam pranë

e flokët të përkëdhel,

kur të ërshpëris copëza shpirti

të pathëna ndonjëherë,

jam si fëmija i vogël që mirë s'e njeh

gramatikën e aritmetikën e thjeshtë.

Dhe nuk e di se si ndodh tani:

në këto çaste s'më kujtohet sa bëjnë dy dhe

dy.

Kur ka të tjerë që llogarinë

gjakftohtësisht e kallin në dashuri. 

NAIM BERISHA

Një fjalë e Lasgushit

Ç'më ka dridhur

Me valët e liqenit që dridhen si mirazh

Me profilin e hequar të vajzës që dua...

Për dhjetra syqeshura

Që më përshëndesin

Nuk kam ndërmend të stis flirte

Ngado sytë e vajzës

që më thotë poeti

Më çmendin si pellgjet

mistermagjishme.

 NAIM BERISHA 

...Kur ishim vetëm e s'na shihte njeri

putheshim e qeshnim sy më sy

Ah, ato flokët e tu...asokohe

pupupu, në kraharorin tim

ajo kokë e bukur bjonde

me ata sy, si dy liqene të thellë

të kaltër, pranë e pranë

me atobuzë karafili

me atë gushë fildishi, të bardhë

Po kur loznim syçelasi pa lëviz qerpikët

copa-copa heresh pothuajse gjatë

ti më mundje mua se më dridheshin qerpikët

dhe qeshnim fort dhe putheshim prapë

Dhe hokat merrnin flakë... imazhe fëmijësh

luanim kalifqë dhe me mbyllje sysh...

Ç'të të kujtoj më parë, e dashur e mjerë

kur shtriheshim mbi bar e tjerë e tjerë

më pastaj, s'di... si krejt pa kuptuar

një heshtje ra dhe dy lot të nxehtë... 

 NAIM BERISHA 

Nuk prita sot...

Në këtë ditë pranverore

sekretin e lodhjes të ma zbulojë udha

u bëra fllad e fluturova mbi një gjethe

të kapja misterin e dashurisë.

Dhe qënkesh ai si shirit i një filmi

që jep e merr çdo gjë të bukur me mua

Kur bëra ta kap... më rrëshqiti nga duart. 

 AGIM SPAHIU

E dashura ime i harroi fjalët

si të mos ishin kurrë...

U dashurua me heshjten.

Një mollë e kuqe-gjak si faqja jote

midis shpatullave më ra,-

asnjë plumb s'ka me më dhimbtë më shumë

në vdeksha pa të parë...

Sa herë mollët të piqen si kësaj dite

hidhi kokrrat udhës nga shkova,

dhe unëdo të ndiej dhimbje ku shitove.

e miro.

Në u martofsh mollë mos pastë kund në botë!...

Ti me lot do t'i qash sa herë t'i shikosh,

unë dhimbje do ndiej sa herë t'i prek, pse ta fsheh.

Dhe në diell të dytë s'të harroj, e miro!

AGIM SPAHIU 

Në oborrin e shkollës heqin viza

me gurë e shkumës të bardhë.

Dhe pastaj... një rrasë

me një këmbë e shtyjnë me radhë.

Asgjë s'kërkojnë për lodrën e tyre

fëmijët e shkollës sime.

Kështu para fillimit të mësimit,

kështu në pushimin e gjatë...

Gëzim fëmijës iu bëkan

edhe pak viza të drejta e një rrasë... 

AGIM SPAHIU 

Jam bërë si këto rroba të palara në çantën e zezë

të udhës,

si këto rroba të pista që mbajnë erë ndyrësi,

ku s'ka mbetur asnjë këmishë e pastër,

as edhe një shami.

Në çantën e zezë t'udhës java dhe viti,

jeta ime e ghertanishme,-

unë- i gjithi,

dhe kjo këngë dëshprimi.

Po fytyrën ku ta çoj? Kush më thotë?!

Nuk dua kurrsesi ta fus në çantën e zezë të udhës!

Ngrihem

dhe hedh ujë me dorën e djathtë,

me dorën e majtë,

me të dyja duart bashkë,

ujë, ujë - dy Drina dhe një Valbonë-

në fytyrën time të gjorë

me shikim të zemëruar

që nga çantë e zezë e udhës me zor dua ta shpëtoj...

Dhe s'e di a do ta shpëtoj. 

MIMOZA EREBARA 

PAS TEJE ERDHA

DHE TË GJITHA I HARROVA.

FYTYRËN DHE TRUPIN TËND

I BËJ ROB TË GISHTAVE E SYVE TË MI.

TI MË JEP SHPIRTIN

DHE BUZËQESH.

·     ZOTI IM!

JO, KURRË NUK DO MUNDJA

T'I MASHTROJ E BRAKTIS

KËTA SY KAQ TË MALLSHËM,

KAQ TË BUTË ...

PAS TEJE ERDHA

DHE PËR TY TË GJITHA I HARROVA. 

MIMOZA EREBARA 

Gjithnjë e më tepër

brenda meje të ndiej

të ndiej

se si në orët e vona të natës

më pushton pak nga pak.

Dhe pastaj sundues

më bën të papeshë

dhe gjymtyrët m'i dyzon.

I ajërt,

porsi ai, pushton hapësirën

e mureve ku fle unë

Dhe unë ndiej

me çdo qelizë,

në ëndërr dhe në zhgjëndërr

se të kam. 

MIMOZA EREBARA 

Pak ik tani, ti shpirt delikat,

Unë të dua,

po askush nuk të kupton dhe askujt

nuk i duhet delikatesa jote.

Në Botën tonë kaq shumë të mbytur me gjak

Më mirë ik,

më ler të qetë

në prakticitetin e gjërave.

Ti më ngatërron

kur para meje shfaqen

Hipokrizia,

Tradhëtia,

Egërsia,

Ti më ngatërron

edhe kur ajrin e mbushur me aroma thith.

Ti më ngatërron çdo herë.

Po unë nuk dua të ngatërrohem më.

Dua të bëhem edhe unëpraktike

e t'i pranoj si të kësaj jete

Hipokrizinë,

Tradhëtinë,

Egërsinë,

Është koha të ndahemi

Po si ?...

MIMOZA EREBARA 

Thika i futën pamëshirshëm

një ditë përvëluese në qershor

Anës plagës së çelur

Gjaku, Ngrotësia, Loti,

Dielli digjte dhe qielli i rimtë ish

Asnjë gjeth s'lëviste në qershor

Shpirt' i rënduar, i therrur,

i shkelur,

i hedhur,

zbriste në gropën e zezë

ngadalë...

Kur ndjeu se iku plotësht,

Dashuria

Zemrën e plasi

dhe e la të thyej copë-copë

mbi trupin e drobitur të pajetë

Dielli digjte frymën e shkretë

dhe asnjë gjeth s'lëviste.

Ish qershor...

AZEM QAZIMI 

Një sy më sheh tinëz

dhe unë e shoh,

siç shihet, i rrahur dallgësh,

një far në det:

me dorën e mërzive,

si strehë kapeleje

prej kashte.

Ky sy që më sheh tinëz,

që më nanuris,

do të më mbërthejë

për ninëzën e vet.

Tiranë, 1996

AZEM QAZIMI 

1.

Një vashëz u zhyt në ujin e lumit

tek sa Hëna, me bërryle pështetur për male,

kundronte që lart, me vështrimin e

përvajshëm.$

shtratin e trëndafiltë të lumit.

Lëkurë më të lëmuar s'ka as jasëmeni,

e as deti kur fle s'është më i bukur,

llërëzbuluara,

bukuri e egër dhe tragjike.

2.

Nga kodrat përbri

ia behu aroma e athët e ftonjve,

dhe një barkë e fundit hoqi brazdën nëpër

lumë.

Sa ëndërr e bukur ajo shtëpia në bregdet...

 BILAL XHAFERI 

Nuk më vrapoi rinia

duke gjurmuar pulpët si shishe shampanje.

nuk m'u verbua rinia

pas ngjarjeve të fustaneve.

nuk m'u mbyll rinia

në parantezat e qepallave

të ndonjë vajze sentimentale.

rinia ime zgjodhi një tjetër drejtim,

zgjodhi të tjera ngjyra,

duke gjurmuar një dashuri të madhe,

duke kërkuar një lumturi të madhe,

si në një aksion të pandërprerë,

nga kantieri në kantier,

nga ferma në fermë,

nga miniera në minierë;

rrugëve të atdheut.

Ajo mbarti të gjtiha ngjyrat e baltrave

dhe tani e shoh tek digjet

kurorë sipër dheut,

si një ylber i pjellë nga mitra

e shtrëngatave. 

 BILAL XHAFERI 

FUSTANI YT I NUSËRISË

SI BRYMË E BARDHË TË MBULOI,

SA SHPEJT KALOI RINIA JOTE

SA SHPEJT PRANVERËN VJESHTA NDËRROI.

NGA DEGËT FLETËT U RRËZUAN,

TAKSIA HUMBI LARG NË RRUGË.

Ç'U NGRYSËN VITET KAQ SHPEJTUAR

Siç ENDEN MJERGULLAT NË MUZG.

FLORI I VARGJEVE TË MI

U SHKRI PËR TY ME DHIMBSURI.

TANI SI HEKUR SHPIRTI IM

ME LOT U NDRYSHK EDHE U NXI.

NGA DEGËT FLETËT U RRËZUAN,

I RRAHËN KRAHËT ZOGJTË NË JUG,

SI HARQE VIOLINE DRIDHEN

MOTIVE VJESHTE NËPËR DRURË. 

 XHEVAT SYLA 

Në rrethin tonë

vatani ynë: vdekjet lindjet

Historinë librat s'e bëjnë

Çasti shoqëror ndryshe e sheston

duhet të mbijetohet dita konkludon

se jetën jetuar duhet

në këtë hapsirë

në këtë kohë

historia më vonë shkruhet

librat le ta bëjnë

kurse sot fatin tonë

ne vetë e përcaktojmë

(1987) 

MARJETA HUTA 

Jo drita e sinqertë e syve të mi,

ligjërimi i heshtur i zemrës sime,

lulëzimi i dëshirave,

shpërthimi i të gjitha dashurive.

Ti m’i projekton çdo çast

qytetet mrekullore të ëndërrave,

ti m’i fal fëmijët e lumtur që do t’i popullojmë

o tokë e begët e monumenteve,

grurit e trëndafilave,

e diellit që shkëlqen në të gjitha stinët.

Lumenjtëqë rrjedhin

Janë dashuri e pastër për atdheun.

Këto majëmale, fusha e bregore,

këta njërez shtatëlartë që buzëqeshin çiltër,

me rrudha si rrugët e historisë

mbi ballin e tyre,

është atdheu.

I vë veshin tokës,

I vë syrin diellit

dhe matlulëzimin e pranverave të tua,

mat gëzimet e njeriut të kohës sime,$

Atdhe !

Sabile Keçmezi Basha

Me siguri ke ëndërruar, ti o i huaj

se lule ke për të këputur

në këto trojet tona.

Por sa shpejt ke harruar

se vetëm me një lule

nuk është Kosova.

Me vite ke menduar

se këtë tokë të kuqe

do ta bëshë shkrumbë e hi

po ku i braktise kullat prej guri.

Mendove se do ta shlyesh historinë

se botën do ta krijosh sipas qejfit

pa e ditur se trungu i fisit tim

është shumë më i vjetër

se historia jote.

Nurie Zekaj 

Rilindesh në gjakun e bijëve tu

çdo pjesë jotja

zemër e popullit

në damarët e tu

gjaku ynë

në rrudhat e ballit

ruajmë krenarinë për ty

në jehonën e zërit shpalosim

kurorën tënde

linde për të mos e ngrysur kurrë

rritesh bashkë me krenarinë tënde

për të mos e njohur përkuljen.

Muhamet Kërveshi 

Ky zog

me krahë të hapur

i ngjan Kosovës

Me zërin tonë

këndon këngë kreshnike

i flet Kosovës

Bashkë me me

kremton gjatë

në festat tona

Muhamet Kërveshi 

Ajo që mendojmë

ajo që shohim

ajo që flasim

është Kosovë.

Ajo që heshtim

ajo  që s’harrojmë

ajo që ecim

është Kosovë.

Ajo që prekim

ajo që marrim

ajo që japim

është Kosovë.

Ajo që na takon

ajo që kërkojmë

ajo që paguajmë

është Kosovë.

Ajo që kemi

ajo që s’kemi

ajo që rritemi

është Kosovë.

 Entela Safeti 

Me trup të gjymtuar nga vetiu

në jug

rrjedh gjak…

Kosova, dhimbja ime e përgjakur

Çamëria në jug, më mbeti bijë e grabitur

nga hasmi

e përdhunojnë e provalin cakejtë

Shkumbini uluret në fundshekull

sepse botës nuk i shter barku

që pjell djallëzi

ndërsa bijtë e mij, më braktisën

dherave të huaj

« Pseudopolitikanët » lidhin kohën

të kullosë kokat e tyre bosh… 

Rozeta Kreste

Kur vite të kesh hedhur pas

Krejt të më kesh harruar

Kur të zgjohesh në mëngjes

Nëpër të tjera duar

Në heshtje dhembjen do gëlltas

E prap do të të dua.

Dhe kur të mbetesh filikat

Braktisur pabesishtë

Vetëm një klithmë të vi pas

Plagën e hapur do ta fsheh

Thellë gjoksit të helmuar

Dhe buzën do të vë në gaz

E pra do të të dua. 

Valdete Antoni 

Kosovë

Ti po vritesh

dhe unë shkruaj poezi

libri im i parë po digjet

unë i laj sytë dashurisë

Kështu jam

babai po më vdiste

unë vrapoja te strukesha

në një pemë gjoksburri

degët më lëmonin kokën si Ai

Tani shoh fëmijë të vrarë

gjiri më rrjedh qumësht

për të palindurit. 

Nuo Sinishtaj 

Mua nga unë më ndajnë

sa e sa ura të tetovuara në shpirt

e mua pa mua nuk mundet askushi

të më lajë me terr as me dritë

Do të dalim nga katakombet

Kurtizane

lehaqene – Historia

Do të dalim nga katakombet

të freskët dhe gjithë energji

Në gjirin tonë do të flakojë

flamuri Kuq e Zi.

Fatmir Ceci 

Zvicër !

Mbi barin e blertë shtrirë rri

Këmbët, trenat t’i shkelin

Dhe ti qesh

Unë,

si një pikëz shiu rrëshqas

mbi lulet e bukura

dhe mbi vitrinat e pastra

Me këpucët refugjate

të bëj zhurmë në rrugica

Ndër xhepa pantallonesh

Një ëndërr shtrëngoj me duar

Zvicër !

Era e luleve më solli tek ti

Me avionin e diellit erdha.

Maj, 1993

Hysen Gërvalla 

Nata sonte ecë me ty

Të përkëdhel përmallshëm

Vjell tisin e lehtë argjendar

Mbi buzët e tua

Gjithçka e bukur pushon

Mbrëmja dhe unë thurim ëndrra … !

Unë jam

Shtektar i fundit i natës

Mbrëmja e orfeut

Çmendet ne vetminë time

Jam edhe më shumë

Sonte i fundit në një stinë

I kënduar rrallë përmallshëm

E shpirtrishtë

Mbrëmja dhe unë sodisim njeri-tjetrin

Në të qara buzësh të etshme

Mbrëmja dhe unë asgjë s’jemi

Pa sytë e tu …

Në gjethet e këputura

Shpirti vuan shqip

Nuk flen numron yjet

Në mesin e tyre diku je edhe ti

ERI…

Shëndrit horizontin

Dashurisë i jep kuptim…

Gani Azemi 

 Nga dritarëza e avionit

E vështroj relievin

Që e njoh edhe në gjumë

Bardhësia e thepisar e Lubotenit

E shpon si me thikë

Kaltërsinë e ëndrrës sime

Re të zeza e kanë mbuluar

Sharrin Plak

Trupin ma përshkruhet me fjalë

Të asnjë gjuhe

Fluturoj qiellit të rinisë sime

E avioni çan horizonte të largëta

Veç tranzit mund të kaloj

Dhe t’i afrohem nga qielli Kosovës

Tokës që të tërë e kam në zemër

Në Qiellin e Kosovës, mars 1981

 Dritëro Agolli 

Sa pak këndojmë për gratë tona !

Për gratë

E bukura e të mira,

Që na përkëdhelin me duar të njoma

Kur kthehemi nga rrugë të vështira.

Gabohemi shumë,

Kur flasim e grijmë

Rreth gotës me birrë,

Rreth gotës me verë,

Se gratë tona e humbën freskinë

Se ishin të këndshme njëherë !…

Jo, jo, s’humbet hijeshia e tyre,

Mjafton të qëndrojnë pak në pasqyrë

Dhe të duken prapë të njoma.

E si të mos këndojmë,

Poetë,

Për ato që kanë ditur në jetë

Të lindin kreshnikë e peri,

Jo në maternitet e në shtëpi

Po edhe në korie e në arë,

Duke prerë dru

E duke hedhur farë ? !

 Dritëro Agolli 

Zemra sot me rima e ritme m’u mbush :

Një kovë eskavatori me trishtim e zbraza,

U bëra gazmor a nga gazi në faqe kam

prush,

Rinia godet me grusht në thinjë e brazda.

Ashtu si Kolombi, kur pa në oqeanët e

stuhishëm

Të bardhat çajka e thirri : tokë, tokë !

Unë pashë të bardhat çajka të dashurisë

E thirra : është afër, shokë !

Vërtet ish afër, po unë Kolombi, s’e dija,

Veçse kërkonte varka ime me velë të hapur

Dhe shkuma e valës më binte në thinja :

Unë direkun e saj kisha kapur…

Mirë thotë një kolegu im i vjetër :

Në dashuri duhet të jesh Kolomb

patjetër !… 

Halil Qëndro 

S’mjaftojnë as anijet e botës

të bartin mërgimin tënd,

gulçojnë të fundosen nën mbipeshën e dhimbjes,

detet e tu

shkretëtira shresash,

ujënaja të kripura lotësh.

Po ti vetë fatin tënd të verbër e zgjodhe,

mezi ruaje zjarrin e paktë te vatra,

e kyçur në marrëzi të vetmisë

i kanoseshe botës me një gur hobeje,

tundje një çokane ogiçi dhe ngjirreshe

e tani e tëra në një det të trazuar,

të presin bankina të lakuriqta

dhe brigje me fenerë të shuar,

shpresëpashuara ime e cfilituar,

Shqipëri !

 1991 

Halil Qëndro 

Si na zuri kaq befasishtë këtë vit pranvera !

Lulet dhe zogjtë kaq pranë

dhe s’i vëmë re as ngjyrat, as këngët,

jemi harruar pas bisedave të nxehta për pluralizmin,

të mbledhur rreth sofrës së varfër vëllezërit

si s’vendosën mes tavolinës një buqetë me lule

për të kujtuar Pranverën dhe fytyrën e Nënë.

Si na zuri kaq befasisht këtë vit pranvera !

I kanë humbur mes tyre kufijtë

lulet dhe plagët,

udhëkryqi dhe shtegu i dritës,

a diçka që s’di si ta them se është tej kufirit të fjalëve,

a diçka që s’di si ta shpreh

se është tej kufirit të dashurisë e urrejtjes.

Si na zuri kaq befasisht këtë vit pranvera !

 1991

Gëzim Buna 

Majë malit jam tani, e dashur,

ku dëbora ka shtrirë krahët e saj,

me topa po lozja me shokët,

kur befas të ndjeva aq pranë.

Dhe ti, e dashur, më ndeze mall,

majë malit me shokët e mi,

dashuria ngjitka edhe malet

dhe dëborën e shkrin…

Gëzim Buna 

U puthëm një herë në arë,

u puthëm dhe vetëm kaq.

Për s’dyti  s’arrita të rrokja,

Ti ike me vrap…

Një puthje e thatë dhe kaq.

Atëherë fëmij.

Të rritur shihemi paq,

s’flasim për atë dashuri.

Se s’bëmë ndonjë mëkat.

Në u puthëm ne dikur,

Një puthje e ëmbël – fllad,

Një urëz e vogël, një urë…

 Dritëro Agolli 

Kur ikja larg, drejt teje vija ;

Kur vija afër, ikja larg.

Për dreq më trembte largësia

Dhe afërsia bëhej çark.

As e kuptoja si të desha,

Një mjegull pus, një çmenduri,

Si një poet që shkruan vjersha

Dhe ndez një shkrepse, i bën hi.

Dhe ndofta kjo ish dashuria :

E çakërdisur kuturu…

Për dreq më trembte largësia

Dhe afërsia gjithashtu.

 Dritëro Agolli 

Kam dashur t’i gjeja dhe nipit tim të vogë një nuse

Andej nga Kosova në fshatrat e thella,

Po kjo ka qenë një ëndërr pas zjarrit me flakë të kuqe

Si valë e flamurit tek shpella.

Ka qenë vërtet një ëndërr në viset e mia me gurra,

Ku rrjedhin ujrat, por unë etjen e verës zor se e shuaj.

Kam dashur nusen e nipit të mos e marr me vetura,

Po veçsi qëmoti me kuaj.

Një muaj të tërë le të zgjaste udhëtimi me kalë,

Me pluhur mbi velo të vinte nusja e nipit tek unë,

Me dorën time t’ia shkundja duvakun palë mbi palë

Atje tek oxhaku, ku kfja në xhezve bën shkumbë.

Dhe s’kishte gjë, le të binte pluhur i udhës së largët

Në vatrëm time të vjetër sa përralla,

Po kjo nuk ndodhi mes botës së ligë e të varfër,

Ku rron ky fisi ynë i ndarë në dysh plot andralla.

Ku s’merr dot një nuse për nip a për djalë,

Se fisin e ndan kufiri me dy pashaporta ;

Këto pashaporta s’të lenë të marrësh nuse me kalë,

As me vetura, as me trena dhe as me aviona ndofta…

Kam ëndërruar t’i gjeja një nuse tim nipi të dashur

Në fshatrat e thella andej nga Kosova,

Se s’desha të shkoja në tjetrën botë me buzë të plasur,

Ta shuaja etjen e mallit për aq sa të rroja.

Sadik Krasniqi

Erdhe me plis të djegur në majë

me faculetë të bardhë nëne

të lidhur katër cepësh me nyje malli

Për në shtëpi mora atë lot dhe

Ky dhe i Kosovës

mban erë molle

erë shpirti me duhmë zjarri

e vakësie t ´ëmblit të nënës

erë varri erë lirie

Mbrëmjeve në dritë të hënës

fëmijëve do t´ua sjell

Galdimit e Albinit

tri herë rreth koke

që tër natën të ëndërrojnë

se shëtisin në grunaja të bukës së re

me xixëllonja në ballë

Do t´ua sjell rreth koke

Albinit e Galdimit

t´ua nyjëzoj shpirtin me Kosovën

me unazën e dheut të përndezur

do ta shijojnë për çdo mëngjes

dhe do të mësohen me erën e tij

rrugës qumështore përmes qiellit

do t´ i pluhuros yjet me prushin e këtij dheu

Galdimi dhe Albini

Kosovën do ta gjejnë të bleruar

edhe pas njëmijë vjetesh

kur ta puthin për herë të parë

kanë për të ditur

se kan puthur Diellin e vet. 

Sadik Krasniqi 

Vetulla hark i zi

Nga vetulla në sy

largësia yllësi

Qerpikët 

plepa blu në qiellin gri

hijëzojnë njomësinë në urtësi

ç ´bukuri

n´ sy

ndry

n´frengji

Oh mos të raftë kurrë lot i zi

në ata sy

Kurrë mos t´u djegtë

ajo bukuri

Sadik Krasniqi 

Në këtë natë me shi dhe trok kali

Shaloj hingëllimën e trembur

Mbërrij tek babai dhe  varri i çelë

Zë çastin e ndarjes

E puthë të gjallë

Me urnën e pikëllimit

Ia marr lotin e mallit

Në thimbje më bie drita e kometës

E në qiell shndërrit nuri i tij

ALBULENË SHALA

Albulenë Shala u lind më 11.05. 1987 në fshatin Osdrim, komuna e Pejës. Rrjedhë nga një familje intelektuale. Shkollën fillore tetëklasëshe e mbaroi në vendlindje. Tani është nxënëse në klasën e njëmbëdhjetë në gjimnazin Bedri Pejani në Pejë. E shkëlqyeshme në mësime dhe e angazhuar në krijime letrare. Ka filluar të shkruaj që nga klasa e shtatë e fillorës.

Kjo është përmbledhja e parë e saj me poezi. Ka në dorëshkrim edhe një përpjekje letrare në prozë me tematikë rinore.


LIGJËRIM ZEMËRIMI ME PAFAJËSINË E MOSHËS

Poetesha e re me moshë dhe vargje – Albulenë Shala, me librin e saj të parë “Nuk kam faj”na vie si rrezja e parë e diellit në mengjesin e ditës plot dritë. Një shpirt i njomë qe shpreh brendinë e vet me shqetësime moshe duke kërkuar gjithnjë pafajësinë për frymëzimin e shprehur, edhe kur ëndërron edhe kur qorton, edhe kur zemërohet edhe kur soditë blerimin e stinës.
Ajo di të fshijë lotin me butësinë e vorgut që të bëhet mbretëreshë ngrohtësie, duke ofruar durimin e pritjes, që prapë dhe gjithmonë të jetë sa më pranë ndjenjës të cilën butësisht e dhuron.
Në këtë vëllim të saj poetik, vërehet një thellësi meditimi ku gjithnjë gjurmon në kërkim shtegun e afrisë, portretin e bardhësisë dhe unazën e fatit në jetë. Melankolinë e shpirtit di ta shpeh aq prekshëm deri në drithërimë ndjenjash, sa që portretin e njeriut e sheh nga do në syrin e vet.
Heshtjen e ka për mikeshë moshe, çka nuk është aq e natyrshme, magjithatë di ta vë në ligjërim vargun duke i dhënë edhe kuptim të plotë poetik e filozok. Kur i mungon portreti e parafytyron hijen e tij duke kërkuar…”gjurmët shtërpë të hijes…” së adhuruar.
Në një masë të caktuar është e mbyllur por jo dhe e mbërthyer në rrethin e vetmisë, meqë gjithnjë shpresën e di për çelës jete, ani që pritja i rri shtrirë në shtratin e durimit. Nuk ka faj për trazimin e parë, trazim ky edhe poetik i vetpërcaktuar si frymëzim krijimi.
Sidoqoftë, poetesha e re Albulenë Shala, ka përspektivë krijimi dhe në letrat shqipe, me këtë zell dhe përkushtim mund të arrijë nivelin e krijueses së dëshmuar.

FJALA


Fjala
Në afërsi gjithmonë
Këngë bilbili
Ëmbëlsi e jetës

Fjala
Në largësi përjetshëm
Heshtje e gerëzuar
Në helmim jetën


ME GISHTIN E UNAZËS


Ëndërroj të jem
Afër teje

Me gishtin e unazës
Të të prek dorën
Në ledhatim

Ëndërroj të shprishur
Në përkëdhelje
Flokun tënd

Fytyrën si pluhur
Në largësi tretur
Që vetëm era
Mund at sjellë

Syve të mi

Ëndërroj
Të kthehesh një ditë
Në heshtjen time

Vetëm një çast
Cilësdo stinë
NË TY DO TË JEM


Në melankolinë e syrit
Portret afërsie
Do të jem

Djersë në ballin e rrudhosur
Qepallat t`i lagë
Plogështi e pleqërisë
Njollë në damarin e shterur


HIJEN TËNDE KËRKOJ

Hija ime kërkon gjurmët
Shtërpë të hijes sate

E humbur në mes labirinthi
Sikur dritën ma kanë vjedhur

Hijen tënde kërkoj

Heshtja mbi valëdeti
Shkumë zemërimi
Më shfaqet dritë
Portreti yt

Prapë hijen tënde
Kërkoj

Loti im do at vras
Atë që rrugën tënde lagë
Akull shtegun
Në heshtje mbyllur

Hijen tënde kërkoj


MË KUJTO


Kur era farfullinë
Kujtimet lëkund

Në zallin e detit
Më kujto

Peshk i artë
Do të shfaqem

Dëshirat t´i plotësoj


DUA


Dua të jem
Zog
Për ty të kendoj

Dua të jem
Lule
Me aromë të ledhatoj

Dua të jem
Lot
Në syrin që kërkoj

Dua të jem
Engjullushë
Me krahë të përqafoj


LULËKUQE E TREMBUR


Kopsht pa lule
Shfrenim nate

Lulëkuqe e trembur

Vështrim
Me hile
Tinzare ngjan

Në tënden bukuri
Petale e mbyllur

Vesë pikon


KËRKIM I KOT


Kërko rrugicave
Gjallërinë e kot

Nuk jam as aty
Ku frika zhduket

Me ndriçim
Murosa lapidar


PRITJE NGROHTËSIE


Kur nata bën acar
Pranë oxhakut

Trup i ngrinë

Pritje e afërt
Qerpikë me shtrezë
Me ty jam unë
Mbretëreshë e ngrohtësisë


PRITJE NGROHTËSIE


Kur nata bën acar
Pranë oxhakut

Trup i ngrirë

Pritje e afërt
Qerpikë me shtrezë
Me ty jam unë
Mbretëreshë e ngrohtësisë


ME TY


Me ty
Shoqëruar në heshtje

Sytë ngulitur
Në jet e atyre netëve

Bota dukej e qetë
Si të ishte n´amshim

Me kujtimet e shpresës
Prapë jam me ty

Ëndërrat e mia
Një pikë shiu i lago

Mollëzave në rrjedhë
Pikon loti

Dhe prapë lam me ty



GREMINË DASHURIE


Shkëmb murosur
Në rrënim tradhtie

Zemra ujitë
Lumenj kujtimesh

Ironi e hidhur
Greminë e dashurisë


ÇAST I MALLKUAR


Shfrim ndjenjash nxitë huti
Epsh dobësie apo shëmti

Ashtu befas si më erdhe
As vetë s´e di

Xhelat i ndjenjës fisnike

Mos paç kurrë bekimin
As uratën e krijesës magjike



NUK KAM FAJ


Mos më mallko
Trazimin e parë

Trupin shtalb
Kënaqësi e harlisur

Nuk km faj
Tradhti e dhunës

Të një fjale s´ishim

S´ta fal dot
Pafajësinë e moshës


DHURATË JETE


Lotin ta fshij
Dhuratë

Jetën ta falò
Ngrohtësi vatre

Cakrrojmë gotat
Në pritje

Trashëgimi gëzimin


ILUZION

Sikur të jet ti
Fluskë bore
Kështjellë lumturie
Do thurja
Në mesin e yjeve

Rreze dielli
N´kurorë lulesh

Hënën
Zinxhir dashurie

Shiu të jet
Lundër kujtimesh

Retë e bardha
T´i km hije


KTHESË JETE


Rrufe dashurie
Godet zbraztinë
Vetëtimthi ndjenjën
Ngashëren

Kthesë jete

Ringgjall lumturinë
Buqetë kujtimesh

Një refren


KURORA


Shtrëngim duarve
Kuptim bese

Bistek dashurie
Shikim bebëze

Fole jete
Uratë goje

Dhuratë e pritur
Kurorën

Bistek dashurie



FRESKI E HESHTUR


N´ freskinë e luleve
Aromën tënde
Të heshtjes ndjej

Që më largojnë
Vetminë
Dallgët e kujtimeve

Ëndrrave pa gjumë
Pikon loti

Në kërkim dorën
T´i fshij

Gjurmët e pritjes



LOTËT PO T` I FAL


Kujtimet po t´i fal
Det i thellë i pa anë

Prano lotin tim
Dua të bëhem hall

Në thellësine tënde
Vuajtjet m´i shoqëro

Me valët tua
Kujtimet m´i përqafon



MË MUNGON

Pëshpëritja jote
Buzëve të njoma
Më mungon

Gjersa shfletoj librin
E pluhurosur
Nga harresa ta shpëtoj
Me ngrohtësinë e duarve
Mbi kapakët e tij
Do të mbjell lule

Më mungon gëzimi
Që dikur e shihja
Në pafajësinë e syve tu

Kujtimet zgjohen grumbull

Buzëqeshjet me zërin
Ëmbëlsinë e tij në dridhje
Melodia e këngës përmallshëm
Në harresë torturon shpirtin

Që venitet në pritje


FLUTUR E LUMTUR


Flutur e lumtur jam
Flatrat m ngjyra hap

Nektar dashurie shijoj
Vesë lulësh gëlltis

Flutur e lumtur jam



THUAJ


Edhe pse kam mall
Të vetmen fjalë kërkoj

Nuk dua hakmarrje
As ngushëllim nuk dua

Vetëm një fjalë kërkoj
Thuaj
Se je penduar



VESË DASHURIE


Vesë dashurie
Trëndafil rrënjëprerë
Ujitë


Fryt i shprishur

Freski ndjenje
Gërshet polemi

E miqësisë së braktisur


GRILË VETMIE


Shkretëtirë enigmë
Peizazh i sëmurë

Maskë e pa çjerr
Grilë vetmie

Ëndërr e plakur
Qiri i shkirë


ËNDËRR PARAJSE SA HIJESHI MË KISHTE


Velloja me pelhurë lashtësie
Në rrëqethje trupin
Bistek dredhur
Shamikuqe
Jelek gajtani

Sa më kish hije

Në vështrim rrugicave
Hapat e gjogut numëroja
Ecje e ngadalshme
Kisha frikë
Nga fytyra e panjohur



ËNDËRR PARAJSE


Isha hyjneshë
Mbi engjuj mirësie

Veshur me lule
Bylyzyk ari
Dhuratë mbaja

Çelës dashurie

Dritë prarimi
Gërshetat lëmon

Engjëll parajse
Nga gjumi më zgjon



PRITJE


Loti më është tharë
Pritje

Katran mbështjell
Humnerë errësire
Ferr vetmie
Pritje

Në varr
Syçelë


NGULFATJE


Mgulfatje
Më lejo të ik
T´i kthehem kënaqësisë
Së pashijuar

Tymin në ajër do ta mbledh
Mushkëritë do t´i gërryej
Krejt çka më dhurove
Do t´i jap

Vetëm më lejo
Të shkoj
Ngulfatje

Pak stinë kam shijuar
Në blerim jetën

Stuhi trishtimi
Ngulfatje e harresës



DROGA


Ti më bën të ndjehem
Se lumturia
Është vetëm ima

Me damar rreth zemrës
Më bën që tërë botën
Shtrëngoj
Në duart e mia

Si shkumë deti
Më mashtron
Aroma jote

Tua se je lule
E vyshkur
Mbi një top bore

E braktisur



VUAJTJE VJESHTE


Lundron anija në heshtje
Anës detit shihet gyteti

Ishe ditë vjeshte
Vështrimi
Mbi detin pushon

Margaritarë lotët
Në rrjedhë

N’brendi zemre
Etjen fundosur
Intriga kujtime
Shuaj valë



JETIMI


Zot
Pse me pagëzove
Me emrin jetim
Ma plagose kaq fort
Shpirtin tim

A ka në jet
Emër më të keq
Nga lotet e mi
Të formohet një det

Gjithë fëmijët lozin
Shijojnë lirinë
Unë zog i plagosur
Urrejë fëmijërinë

Pa baba pa nënë
Si t’t’ dal jetës matanë

Shumë vuajtje e trishtime
Sa e zezè kjo jeta ime

Më mirë mos t’kisha lind
Se sa të rritem

Pa përkëdheljen
Easnjërit prind



NËNA


Me butësinë e shpirtit
Zemrën ma freskon

Me ledhatime mikluese
Plagët m|i sheron

Me puthje mëngjesore
Nga ëndërra më zgjon

Me dashurinë e jetës
Deshirat m|i kujton



BABAI IM


Pa hamendje asnjë çast
Më uro udhë të mbarë

Butësisht me porositë
Tia kthej dashurinë
Me pesa në ditar

Do që të jem e sjellshme
Qrtim me dasiuri

Të përqafoj librin
Që të ndjej krenari

Në ballin e moshës
Një puthje më dhuron

Me dorën e lehtë
Flokun më ledhaton

Në shtegtimin e jetës
Babai im

Rrugën e fatit më trason



ME FRIKËSON HESHTJA


Dua të jem ai që tanimë
Nuk jam
Figurën time trishtuese
As në pasqyrë më nuk e njoh

Mallkimin tim

Ku mbeten lotët
Nga syri im i heshtur

Kam frikë
As vetja ime sme do
Aq i hershëm ky verbim

Më frikëson heshtja
Brëndia e saj
Më ndihmon të vdes

Jo nuk dua

Dua të jet
Dëshmi e gjallë

Jo pluhur i harresës



PSE


Atdheu im i ngrohtë
Çtu deh tymi e flaka
Pse iu ngjitën malëve
Fëmijë, pleq e plaka

Pse na ndalën rritën
Pse na fikën dritën
A tua
Pse ta patën frikën

Fëmijët me vrap
Ikur matanë
Thërrisnin klithshëm
Bebè e nënë

Në kosovë ndihet vajtimi
Popullin e kapò lëmërimi
Edhe të mos e përjetosh
Trupin ta mbulon trishtimi

Shumë djemë e vajza
Na i vranë në kufi
Me ditë
Me muaj

Mbi ta hanë korbat e zi
Kolona kolona
Sa sheh me sy
A tua o zot

Ku shkojnë
Këta fatzinjë
Por do të kthehemi
Aty aty
Në shkrumb e hi



NË PRITJE


Nënë shkreta qanë
Nënë shkreta pret
Djemtë e saj
Që ia kanë tre

Kërkoj përgjigje
Dua të di
Pse për mua
Nuk ka lumturi

Pres që loti
Thahet
Nuk thahet dot

Të hapura plagët
Edhe sot

Deri kur kështu
O,Zot




VENDI IM



Ti je
Bukuri e rrallë
Qendisur ylber
Malet plot
Mbulesë argjendi
Freski shpirti
Me blerim
Margaritar syri
Ti je

Vendi im



FJALË PLAKU


Vatra mbushur plot
Sofrës përreth
Ushqim burrërie
Fjalë e madhe plaku

Amanet

Patron shtegtar
Rrugëve në kërkim
I uritur
Mllefin shfryej

Amanet

Shushurimë mali
Ulërimë ujqish
Ndal

Patron i trojeve
Jam unë

Kulla me shekuj

OXHAKU PA TYM



Oxhakun
E shoh
Po tymi, ku është
Mbështjellë futë
Në të zezè re

Vaj qyqeje
Mot për mot

Asht i prerë
Gjymtyrë këputur

Vatër dikur
Djepat plot


PRITJA


Heshtja
Gur fundosur

Plagë e hapur

Në ballin e rrudhosur
Portret

Që vetëm unë e njo

Shpresa për ardhurimin
Të birin e zemrës

U bi lot

Nuk me lajmërohet
As sot

Ma shtrini një copi letër
Shkruani

E fortë është nëna

Nuk ka dhëmbje
Veç mallit
Për ledhatimin tënd

E humbur
Rri mbi shkëmb
Botën marr me sy

Kërkoj
Qetësinë e shpirtit
Me kujtimet për ty

Jeta
Më thërret
Të ndryshoj
Në formë
Fytyrën

Unë në parafytyrim
Djalin

Përqafoj mëshirën


PRANVERA



Vështroj
Në dritare
Shtrirje anëmbanë
Shijoj erën e luleve

Që sapo kanë dal

Zogjtë këndojnë
Kudo dagjohen fëmijët
Sa gëzim

Ngado lumturi

Dielli lëshon rreze
Era kundërmon

Një fllad i lehtë
Flokun si gjethin

Me ledhaton

Marrë nga www.librishqip.com

Poezi faqja e parë këtu:

Poezi faqja e dytë këtu:

Poezi faqja e tretë këtu:

Faqja kryesore