Të gjitha këto poezi janë të marra në libra të ndryshëm. Për të gjithë ata që dëshirojnë ti marrin dhe ti publikojnë në faqe tjera, le të kenë repsektin për kohën time, shkruani ngacila faqe vinë (p.sh. www.rapsodet.com ). janar 2006.

Nurie Zekaj 

Një sy s'do të më lërë të verbër

dritë më shumë do të ketë

ç'është një dorë për ty

krah yti u bëftë

një këmbë pa marrë hap

s'do të më bëjë

zemra hapa bën

mos të më qajnë për të vdekur

nëse bëhem fli për ty

shtatë pashë nën dhe fosilet do të mbesin

Muhamet Kërveshi 

Kush ta dha bukurinë- 

Engjujt

satanët

apo qielli ? 

Në Kosovë i shohim fytyrat e tyre. 

Për t'ia pushtuar bukurinë

engjujt

satanët

dhe qielli

luftojnë gjatë

njëri kundër tjetrit 

Askush s'mund t'ia rrëmbejë!

Dashnor Mati

Të lashë

të "braktisa"... 

Shqipëria ime

Këtu,

rrallë,

shumë rrallë

bie dëborë.

Aq sa më bëhet

se qëllimisht,

ti më dërgon.

Dhe ajo shkrin

pa rënë.

Tretet,

nga malli

që zjarrmon..

Faton Gashi

Sa zbe je n'fytyrë,

e qan pa za,

pa lot vajton,

Dëshmorët e tu, KOSOVË.

Nëse gjak je mbytë,

në flak' e rrfe, sa vend'e dhe

t'u dogjën Ty, KOSOVË.

Sa merrë Ti pe,

e drit'aspak ,

por shpresë plot

qindro tash pra, KOSOVË.

S'të prek ma plumb

as plag'të djeg,

krahnor'të shndoshë

luftojn'për Ty, KOSOVË. 

Kuq e Zi flamur,

androje Ti,

kur t'huej e shkje

të shkelën Ty, KOSOVË.

Kurr' s'je përul!

Shqiptarë dje!

Shqiptarë sot,

do t'jesh Ti prap, KOSOVË! 

Bislim Elshani 

Rreth e qark post-rojes,

Errësirë, acar:

Brenda rri i zgjuar

Roja mërgimtar.

I hedh thëngjill zjarrit

Një thëngjill kurbeti,

Nxin e nxin mangalli,

Mërgimtari fjeti.

Nën hi, i mbuluar,

Vrasësi dhe ai fjeti.

Ç'e tradhëtoi të shkretin,

S'ish i votrës së vet.

Hajredin Muja 

Kur të shoh ku ke arritur,

s'je më i pari,

më ngjason krejësisht tjetër.

Kurrë s'të kam njohur sa duhet,

vitet mbi ty vërtet s'kanë stëpikur

njëlloj si mbi të tjerët.

Nuk di çfarë të bëj më parë për ty,

përsëri do të mbetëm fajtor

përballë vetvetës.

Preç Zogaj 

Në ëndërr netëve të gjej kollaj fare,

Sillem keq, hap sytë dhe pranë s'të kam.

Nëpër gishtat e mi si shkumë detare

Tretet imazhi yt dhe... zbardh.

Humbet përsëri dhe ditën jetojmë

Pa lajme, secili në rrugën e vet.

Nga malli për ty sytë e mi dëshirojnë

Të bëhet i vogël një çast ky qytet.

Por në rrugë të ndryshme qyteti na fsheh,

Ashtu të paparë shkojnë javë e muaj,

Të gjitha i kemi bërë pa bër¨ë gjë,

Të gjitha i thamë e prapë të huaj.

Në një stinë krenarie, madhështie të marrë

Rastësisht të shihemi e lamë dikur,

E qyteti u rrit më shumë se kurrë,

E unë u munda qysh ditën e parë.

Mustafë Xhemaili

U largova nga ti

Që nga larg të të shoh më mirë!

Ambalazhet dhe etiketat më të çuditshme

T'i heq nga mendja

Që m'i vure nën hije.

U largova nga ti

Që nga larg të të njoh më mirë,

Nën diellin e jetës

E dialektikës së pamëshirshme

Për ty dhe për mua.

Mustafë Xhemaili 

Dielli yt i madhe rrit lulëkuqe të përjetshme.

Fusha ime e zezë. Fusha ime e kuqe.

(Kjo s'është psherëtimë e idilës romantike,

Po frymëmarrje e thellë moderne

E lindjes së kësaj dite të re).

Dielli yt i ngrohtë

Më ngroh dhe rrit dashurinë e madhe

Për bukën, farën dhe pushkën.

Fusha ime e plumbtë,

Fusha ime diellore!

Mustafë Xhemaili 

1.

Ja, erdhi vera. Mbrëmje neoni në Prishtinë.

Era e blirëve shtrihet këndshëm mbi shëtitore,

Si një vel i hollë, i padukshëm na mbulon mua e ty.

Era e blirëve bulevardit na pushton.

Ne bëhemi edhe më të ftohtë se ai rrëzëllim mbi atë xham pastiçerie.

Derdhet drita e neoneve dhe na zbulon pabesisht

Rrobat, fytyrat, buzëqeshjet,

Trishtim dhe mërzinë.

2.

Ja, erdhi vjeshta. Mbrëmje neoni në Prishtinë.

S'ka më shëtitje. S'jam une, s'je ti,

As dashuria jonë e projektuar nën blirët, aty.

Gjethet e blirëve janë zverdhur.

Nën verdhësinë e tyre trishtuese

Imagjinoj kokëfortësinë e mrekullueshme

Të përsëritjes së stinëve.

Mustafë Xhemaili

Plepit të gjatë në oborrin e vendlindjes

Po m'i kërcënohet sëpata e babait!

Ëndrra ime s'është në këtë bodrum

Me lagështi dhe dritare të vogla,

Sa më shumë po e shoh Fushën e Bardhë

Para shtëpisë sime dhe plepin e gjatë në oborr.

Babai im po hamendet mëngjes e mbrëmje që të pres në rrënjë,

Se i kam humbur nga sytë, nga oborri, nga rruga

Dhe po më numëron të vdekur,

Më keq se të vrarë nga plumbi i pushkës.

Plepit të gjatë në oborrin e vendlindjes

Po m'i kërcënohet sëpata e babait! 

 Riat Ajazaj 

duke lexuar poezitë e Jusuf Gërvallës

qielli duket gri

ndoshta sikur para qindra vitesh

do derdhen pika

mbi një tabllo moderne

ku s'fryn flladi i fushës së Kosovës

as era e tamlit të djegur

s'ndihet

vetëm pikat mbi mermerin e varrezave

si tingull i ftohtë

poezie 

Rudi Erebara 

Po të duhemi këtu, e dashur,

do jemi njerëz të mirë.

Tensionin nervor,

do të ta nxisin vijat e dritës nga grilat.

Dielli bën ngrohtë megjithatë xhamin.

Aty poshtë,

figura jonë krejt pa pozë

luan gjeste: A më do!

Rruga ime kalon nëpër sytë e tu.

Kjo do të thotë t'i shkel të kaltrit.

Si qielli në vesh.

Po nuk kam ç'bëj,

ti m'i hedh rrugës.

Si fara detyrimi.

Atëherë unë jam i lumtur.

Eci mbi gjëra të kaltra, po se po,

farat që hodhe mbijnë

Në sa, uji nëpër këmbë;

është lot. 

Rudi Erebara 

E dashura e re qëlloi të jetë si deti,

me ngjyrë bruz lëkurën, me sy bruzë,

Me flokët si kandili, krejt të zinj vetëm,

me buzë bruz, me bluzë bruz.

E dashura e re qëlloi të jetë si dheu,

që rërë e imët bëhet i lagur me kripë,

në det bruz dhe i dashuri bruz shkon.

E puth si me plehra këtë gjë të bukur që ikën.

E dashura e re qëlloi të jetë krejt prej femre,

si brumë bruz, qesh si shkuma e bardhë,

Me shpirt të pisët natyral.

Nëpër dritë shkon sipër, nga uji bruz në mal.

E dashura e re qëlloi të çohet,

dhe kuptova se pa të bota ish e rrafshët,

dhe drita më e ëmbël vjen ngado,

se të dua shkëlqej, si peshku n'ujë të flashkët.

Rudi Erebara 

 Mos më do e dashura si farfurin,

Ajër shumë plus blu-qielli,

Pijmë këtë ndjenjë me këto sy me akull,

Jemi prej uji dhe rrjedhim bukuroshe,

Dielli kudo na gjen,

Na gjen dhe na tret të shkretën,

si buzëqeshje nëpër mjegull. 

VJOLLCA DIBRA 

Qetësi

s'lëviz asgjë

veç akrepave të orës

pa kohë

Unë

e vetmuar

shikoj derën

që era e lehtë

e ka hapur përgjymë

për të m'i risjellë

kujtimet e brejtura

Stinë pa gjurmë 

 Luljeta Danaj 

Këtë ujë kaq të ftohtë si ta pi

për ç'mërira kam ardhur kaq larg

ku fryn veç erë përjetësi.

Udhërrëfyes, ti fole një fjalë!

Ai ktheu kokën krenar, i lutur:

Unë di veç shtigjet dhe rrugët.

Nuk folëm më, vazhdoi i sigurtë

të zbulonte shtegun, të tregonte udhën.

Për ç'mërira kam ardhur kaq larg

ndonëse udhërrëfyesi është i bukur.

Udhërrëfyes, udhërrëfyes kij mëndjen

se mos harron shtigjet, se mos humbet udhën.

Befas u kthye dhe krahët hap:

Do ti humbisja, por rruga është e gjatë.

S'ka vlerë ti ngatërroj moj vajzë,

për mërira nuk shkohet kaq larg.

Ai ecën para, unë eci pas tij

që kur s'mbahet mënd. S'ka kohë.

Kush Valbonën në muzg s'e ka parë

s'kupton ato që tregojnë.

LULJETA DANAJ 

Do të ndrijë malli

Do të shuhet puthja.

Malli gjithashtu.

Do të ngelet kënga.

Do të tretet zemra.

Kënga gjithashtu.

Do të vijnë lulet.

Do të ikim ne.

Lulet gjithashtu.

Do guxojnë fëmijët.

Nuk do të ketë fantazma.

Fëmijë gjithashtu.

DAUT DAUTI 

Në breg të lumit

dru i thyer

erë e llastuar

me akullnajë në shpirt

në përrgjumje

presim pranverën

ta dëbojmë akullnajën

ta shartojmë ëndrrën 

DAUT DAUTI 

Përse braktisim vatrën

si do t'i ngjallim damarët e mërdhirë

larg zjarrit të shtëpisë

duhet përzënë lagështinë

nga ëndrra

që zjarri të mos shuhet

që hi të mos mbetet

AGIM GJAKOVA 

Athua vetëm për trimëri

keni zbardhur kokën me mjegull e borë

o Bjeshkë e mia!

Athua vetëm për këngë

keni çarë kurrizet me thepa madhështorë

o Bjeshkët e mia!

Sa shekuj mallkime

përplasen kohrat mbi majat tuaja

e ju nxorët nga brinjët vetëm urime

vetëm urime!

Sa shekuj tradhti

përplasen kohrat mbi shpinën tuaj

e ju nxorët nga gjokset vetëm freski,

vetëm freski!

Kur dua të hap zemrën

vij në gjirin tuaj

o Bjeshkët e mia,

besnike si heshtja

besnike si jeta...

dhe fjalën time e ktheni jehonë

e lëshoni ushtimë nën ato kreshta! 

  AGIM GJAKOVA 

Ethe...

Në Çabrat u tha një karafil atë mbrëmje

dhe kali i Selë kerraxhiut kazdisi gjithë natën.

...dhe nocturno

Nëse nata është plakë

atëherë hëna lind nuse e përvajshme

pa stolitë e dëshiruara në muzgun e parë,

nëse nata është urrejtje

atëherë yjet janë shkëndijat e saj

kur në buzëqeshje ka një etje të pafre,

nëse nata është nuse e heshtur

yjet janë xherdan rruzash të verdha

dhe hëna medalion i kujtimeve të perenduara,

e në qoftë nata shtrigë intrigash

atëherë yjet janë dëshmitarë të heshtur

koha do t'i nxjerrë në sheshin e trimave.

Dëshiroj të jem si hëna

e të kem si kasolle

qiellin e pafund

dëshiroj të jem si hëna

e të endem luginave plot bar

dëshiroj të jem si hëna...

se përdryshe përse ta kem fytyrën ta kam fytyrën kaq të zbehtë

e të shtegtoj ditën tjetërkund!

Nata po fsheh rrobet e veta të zeza

nëpër gropa të ndyta

në grmina të thella

po zhduket nëpër tokën e çarë, të gropuar

tinzarja natë, dhelpra natë

që më la pa gjumë këtë kohë kaq të gjatë.

Kur hëna iku, perendoi dhe nata u shua

ende më ziente e vrullshme një dëshirë...

mëngjesi kishte gdhirë i ngrirë. 

 AGIM GJAKOVA 

A këndon ti me ritmet e buzëve të mia

a e ke vrullin e gjakut tim përvlues

me sytë e mi a të ndizet dashuria

a të fryhen rremat e damarëve të mi shkumbëzues

e uritur e ngopur ti ia mvesh ngjyrën pikturës

ti i shfyn krenare kohës në zgërdheshje

ti je drama e shpirtit ti je thumbi ironik i gjuhës

unë jam mishi yt i hedhur në përleshje. 

 AGIM GJAKOVA 

Shko o shoku im dhe hidhe në shpinë

një dash nga tufa në Rrafsh të Dukagjinit

e kur të kthehesh buzgaz

mos pyet se ç'thonë të tjerët

unë të pres këtu në bregdet,

kaliro e në vithe të kalit

rrëmbeje një çikë me pshtjellak

do të dëgjosh krismën e pushkës sime përshëndetëse,

hiç mos vraj mendjen se në ç'ligjërim

do të dërdëllisin të tjerët

unë të kam shqiptuar urimin me zemër;

e kur të zdirgjesh malit në gji t'ortekut

ndaj mejdan me cilindo në botë

Rrafshi është fushë e begatë e gjuri yt i mbështetur

mund shekujt e bjeshkët rrinë e qeshin

unë ta kam shenjëzuar tufëzën e vargjeve...

a nuk jemi kreshnikë ulë këmbëkryq buzë detit!

 AGIM GJAKOVA 

Sikur të pija shkëlqimin e syve të tu të etur

do të bëhesha burim, burim, burim

atje në rrëtzë Çabrati kah vera

etjen do të shuanin kalimtarët e dashurisë

pastaj do të fryenin erëra, erëra, erëra

do të deheshin vargjet prej ngrohtësisë

siku të pija shkëlqimin e syve të tu të etur!

Sikur të pija kaltërsinë e syve të tu të qeshur

do të bëhesha hapësirë, hapësirë, hapsirë

atje në maje të malit

do të fluturonin shpendët krahëlirë

pastaj do të shpërthenin tinguj, tinguj, tinguj

do të bulonin ëndrrat si fijet e barit

sikur të pija kaltërsinë e syve të tu të qeshur!

Sikur të pija thellësinë e syve të tu ujëvarë

do të bëhesha det, det, det,

në rrëshqimë të kohës lehtë, lehtë, lehtë

deti do të thahej nga dashuria

pastaj në qiell do të kishte avull, avull, avull

do të risohej për tërë jetën çiltëria

sikur të pija thellësinë e syve të tu ujëvarë! 

 AGIM GJAKOVA 

A këndon ti me ritmet e buzëve të mia

a e ke vrullin e gjakut tim përvlues

me sytë e mi a të ndizet dashuria

a të fryhen rremat e damarëve të mi shkumbëzues

e uritur e ngopur ti ia mvesh ngjyrën pikturës

ti i shfryn krenare kohës në zgërdheshje

ti je drama e shpirtit ti je thumb ironik i gjuhës

unë jam mishi yt i hedhur në përleshje. 

 MAZLLUM BARALIU 

Flamuri kuq e zi në Dardani valon

shqiponjat dykrenare në aradha

anembanë Kosovës zëri i lirisë jehon

në ardhmëri të pavarur përpara përpara

Në vapë e furtunë të shekujve ulërimë

u lindëm u rritëm të përpëlitur krenarë

granit të pathyeshëm me stuhinë

martirë heroik në betejë me barbarë

Në këto troje të shenjta o populli im

do të lulëzojë behari për jetë e mot

qendresës i thurim odë gjer në amshim

gjak ilir jemi s'na ndal kush dot

Të gjithë dora-dorës të bashkuar tok

me hapërimet tona stoikë në aradha

himnin e fitorës e këndojmë ne sot

të fortë si çeliku - përpara përpara. 

 Mazllum Baraliu 

U mundën shekujt e stërkequr

bimë toke e pjellë njeriu

këmbëve pranga

litarë qafës

Historisë njerkë

ia mësuat alfabetin

arbërit e mi

Tokës i duheshin martirë

ia falët trupin e shpirtin zjarr

Qiellit i duheshin yje

ia dhuruat sytë

të shihen udhët

e të luhet valle me kohën

Flamurit i duhej ngjyra

e ia hapët zemrën

të pathyer agimeve

Udhëve mijëvjeçare

gjuhë e bukës dhe kripës

mbjell shkronjat shqip 

MAZLLUM BARALIU 

E bukur si pranvera

si rrezet e diellit në agim

është malësorja e fshatit tim

Zgjohet me gjelat e parë

tërë ditën fluturon

bie me muzgun

engjëj ëndërron

Demonët mallkon. 

Xhevahir Spahiu 

Hipi mbi shkulme betejash dhe s'ra,

Ra veç mbi honin e vdekjes së Gjergjit.

Çau hingëllima të largëta dhe ja:

Mes logut të shekujve, erdhi.

Nalban Probatini patkonjtë ja fërkoi.

Si shkëmbi i bardhë kreshtohej mes gardës.

Askush veç të zotit atë s'e shaloi,

Vetëm Donika në ditën e dasmës.

Derdhur në bronx, hijerëndë te sheshi

Shkund jelet e ngrira nga shqotat e kohës,

Gjithë kuajt, të kuq e të bardhë, i deshi,

Për vdekje urreu veç kalin e Trojës.

Xhevair Spahiu 

Nënat që lindën djem dhe vajza ilire,

Nënat që rritin fëmijë punëtor,

Nënat që mbrujnë ngrohtësi dashurie

Dhe qumështin e jetës

na japin të thithi.

Unë që nuk kam nënë

I dua të gjitha.

Xhevahir Spahiu 

Mbi xhamin e ftohtë ballin e mbështeta.

Jashtë gjëmon dimri, brenda gjallon jeta.

Krejt m'u qartësua qielli i mendimeve,

Si nga rreze dielli shtigjet e luginave,

Dhe m'u ngrit në kokë një statujë brune,

Si një krah pëllumbi larg e larg lëkundet:

Herë një çast të vetëm katër stinët ndërrohen.

Ç'bardhësi hapësirash! Ndjenjat zjarre ndezin;

Përmbi tela flokësh gishtat tinguj çelin.

Gishtat nëpër flokë, rrezet nëpër re,

Jetë e lashtë shumë, dashuri e re.

Këto erëra, dallgë të përjetshme

Vallë si na mblodhën në një rrugë të vetme?

Treni trokon rëndë, si kavaleri...

Ku mjafton një kalë për ty, dashuri!

Gishtat derdhin tinguj, dielli shket mbi re,

Botë e lashtë shumë, dashuri e re! 

Lasgush Poradeci

Poradeci


Perëndim i vagëlluar mi Liqerin pa kufir
Po përhapet dal-nga-dale një pluhúrë si një hije.
Nëpër Mal e nër Lëndina shkrumb' i natës që po bije,
Duke sbritur që nga qjelli përmi fshat po bëhet fir...

E kudó krahin' e gjërë më s'po qit as pipëlim:
Në katund kërcet një portë...në Liqer heshtë një lopatë...
Një shqiponjë-e arratisur fluturon në Mal-të-Thatë...
Futet zemra djaloshare mun në fund të shpirtit t'im.

Tërë fisi, tërë jeta, ra... u dergj... e zuri gjumi...
Zotëroj më katër anë errësira...
Po tashi:
Dyke nisur udhëtimin mes-për-mes nër Shqipëri,
Drini plak e i përrallshëm po mburon prej Shëndaumi...

Lasgush Poradeci

Dimër


Shpirti im qe sot y mbyll
Dhe gezimin m'a perzuri.
Neper mal e neper pyll
Zu debora prej qekuri.

Bjene floket nje-nga-nje
Mi katundin e shkretuar.
Dyke mardhur nene te
Dheri fjet e ri mbuluar

Flet nga-dal e shpirti im,
Dhe ne zi pikoj si fleta,
Pa me qit as pipelim
Tere fili, tere jeta.

Ne kaq heshtje-e qetesi
Ndjej vajtimthin e nje shpesi:
Psheretin me ze te ti
Jet' e trembur se mos vdesi...

Migjeni

Kangët e pakëndueme


Thelle ne veten teme flejne kanget e pakendueme,
te cilat ende vuajtja as gezimi s'i nxori,
te cilat flejne e presin nje dite ma te lumnueme
me shperthye, m'u kendue pa frige e pa zori.

Thelle ne veten teme kanget e mija jesin...
e une jam vullkani qe flen i fashitun
por kur t'i vije dita te gjitha ka me i qitun
ne njimije ngjyra te bukura, qe nuk vdesin.

Por a do te vije dita kanget me u zgjue?
Apo ndoshta shekujt me ne prap po tallen?
Jo! Jo! se liria filloi me lulezue
dhe e ndjej nga Dielli (alegorik) valen.

O kanget qe fleni, reliket e mija
q'ende s'keni prekun as nji zemer te huej,
vetem une me ju po kenaqem si femija,
une - djepi i juej, ndoshta vorri i juej.

Migjeni

Të birtë e shekullit të ri

Na te birt e shekullit te ri
qe plakun e lame ne "shejtnin" e tij,
e cuem grushtin per me luftue
nder lufta te reja
dhe me fitue...
Na te birt e shekullit te ri,
filizat e nje toke se rimun me lot
ku djerse e ballit u dikonte kot -
se dheu i yne qe kafshate e huaj
dhe ne marrezi duhej shume shtrejte t'u paguej
Na te birt e shekullit te ri
vllazen te lindun e te rritun ne zi,
kur tinglloi cast'i yne i mbrame
edhe fatlume
ditem me thane:
s'duem me humbe
ne loje te pergjakte te historis njerezore,
jo! jo, s'i duem humbjet prore
duem ngadhnjim!
Ngadhnjim ndergjegje dhe mendimi te lire!
S'duem per hir
te kalbsinave te vjetra qe kerkojne "shejtnim"
te zhytemi prap ne pellgun e mjerimit
qe te vajtojme prap, kanget e trishtimit,
- kangen monotone, pa shpirt, te skllavnis -
te jem' nji thumb i ngulun nder trute e njerezis.
Na te birt e shekullit te ri
me hovin tone, e te ndezun peshe,
nder lufta te reja kemi m'u ndeshe
dhe per fitore kem me ra fli.

Migjeni

Kanga e rinis


Rini, thueja kanges ma te bukur qe di!
Thuaja kanges, rini, pash syt e tu...
Nxirre gezimin tand, te shpertheje me vrull...
Mos e freno kangen! Le te marri udhe.

Thueja kanges, rini, pash syt e ty...
Te rroki, te puthi kanga, te nxisi me dashnu
me zjarm tand rini... Dhe te na mbysi dallga
prej ndjenjash te shkumbzueme q'i turbullon kanga.

Rini, thueja kanges dhe qeshu si femi!
Kumbimi i zanit te perplaset per qjelle,
dhe te ketheje prap te na - se hyjt ta kane zili,
e na te duem fort si duem nje diell.

Thueja kanges, Rini! Thueja kanges gezimplote!
QESHU RINI! QESHU! BOTA ESHTE E JOTE.

Migjeni

Zgjimi


O vullnete te ndrydhuna nder grushta te celikta te
te shekujve te kaluem!
O vullnete te shtypuna me themra te ngurta te
te titajve te terbuem,
te cilet n'udhe per ne theqafje ketej pari i rane
dhe vatrat tona ne mjerim i perlane...
O vullnete te ndrydhuna!
O vullnete te shtypuna!
Shkundeni prangat te mprapshta! E me brime
ngadhenjyese,
me hove viganesh, deshirash flatruese,
turrnju ne te gjitha anet dhe poshte ne dhe zbritni
- ndosht' aty keni per te gjete fillin e nji hymni,
qe Ilyri e vjeter nder kremtime kendonte,
ndersa zemra e kombit ne liri kumbonte.
O vullnete te ndrydhuna!
O vullnete te shtypuna!
Tash shegjetat e flakta te shprehjes suaj zharitese
drejtoni kah qiella ne ball te hyut a te dreqit
i cili fatin tone mbytte ne mnije te vete perpise -
ta dije se te Birt' e Shqipes folen ja ngrehen
vetvetit.

Migjeni

Recital i Malcorit


O' si nuk kam nji grusht te forte
t'i bije mu ne zemre malit qe s'bezane,
ta dij edhe ai se c'do me thane i dobet -
n'agoni te perdridhet si vigan i vrame,

Une - lugat! SI hij'e trazueme,
trashegimtar i vuetjes dhe i durimit,
endem mbi bark te mallit me ujen e zgjueme
dhe me klithma te paknaquna t'instinktit.

Mali hesht. Edhe pse per dite
mbi lekure te tij, ne loje varrimtare,
kerkoj me gjete nji kafshate ma te mire...
Por me rrene shaka shpresa genjeshare.

Mali hesht - dhe ne heshtje qeshe.
E une vuej - dhe ne vuejtje vdes!

Po une, kur? heu! kur kam per t'u qeshe?
Apo ndoshta duhet ma pare te vdes?

O, si nuk kam nji grusht te fuqishem!
Malit qe hesht mu ne zemre me ja njeshe
Ta shof si dridhet nga grusht'i paligjshem...
E une te kenaqem, te kenaqem tu u qesh.

Kënga e dhimbës krenare


O dhimbe krenare e shpirtit qe vuen
dhe shperthen nder vargjet e lira...
A deshte vall per t'u ngushlluem
tue stolise boten me xhevahira?

O dhimbe krenare nder vargjet e lira,
qe kumbojne me tinguj te sinqerte...
Vall, a do te prekish send nder ndijesina?
Apo do vdesish si vdes gjethi ne vjeshte?

O kange e deje e dhimbes krenare...
Mos pusho kurre! Po bashke me vaje
si dy binjake kendoni mjerimin -
se koha do te ju bije ngushellimin.

Naim Frashëri

 KORÇA

O vëllezër shqipëtarë,
Gëzohi që erth kjo ditë
Kaq' e mir'e kaq'e mbarë,
Që sjell gjithë mirësitë!

Kjo është një dit'e rezë,
Që bie vëllazërinë
E dëbon jetën e zezë
Dhe ndarjen e marrëzinë.

Ta lusimë këtë ditë,
Q'e bekoi zot'i vërtetë
Dh'e dërgoi me shumë dritë,
T'i mbes'emëri përjetë.

Sot e vumë gurr'e parë,
Sa'sht'e bekuar kjo ditë!
Zot'i math e pruftë mbarë
E na dhëntë urtësinë!

Hapu, hapu, errësirë!
Pa jakë tëhu, o dritë!
Se arriti koh'e mirë,
U gdhi nata, u bë ditë.

Sot niset një tjatrë jetë,
Të rremenë posht'e shtije,
Mbretëron fjal'e vërtetë,
Dhe të mirat gjith'i bije.

Zot'i math qoft'i lëvduar,
Q'e nxjer në shesht të vërtetën,
Se ajo sij ka buruar,
Pa e ndritur jetën.

Lumja ti, moj korç'o lule,
Q'i le pas shoqet' e tua!
Si trimi në ball'u sule,
Ta paçim përjetë hua!

Kushdo që është sot burrë
Dhe shqipëtar i vërtetë,
Emëri s'i shuhet kurrë
Dhe nderi i rron përjetë.

Gjuha jonë sa e mirë!
Sa e ëmblë, sa e gjerë!
Sa e lehtë, sa e lirë!
Sa e bukur, sa e vlerë!

Kjo 'shtë mëm' e mirësisë,
Që bije qytetërinë,
Gasthin e vëllazërisë,
Njerëzin' e miqësinë.

S'jemi grekër as bullgarë,
Asgjë tjetër nukë jemi,
Jemi vetëm shqipëtarë,
Në kët'emër nderr'e kemi.

Ky emr' është shum' i mirë,
Se më s'jemi të gënjyer,
Nukë jemi n'errësirë,
E njohëmë gjën' e vjyer.

Perëndia na e lëntë
Përjetë ta trashëgojmë,
Edhe kurrë mos e dhëntë
Ta humbim e ta harrojmë!

Të lemë mëmënë tënë
E të marimë një shtrigë!
Zoti mos e pastë thënë!
Pun'e keq'e shum'e ligë.

O, sa qenë të gënjyer
Ata që vuan për botë!
Turp të math kanë rrëfyer,
Punuanë fare kotë.

Pa mejtoni, o të gjorë,
Efialtin, Pafsaninë,
Që u bënë trathëtorë
Dh'e gjenë më perëndinë.

Nga gjithë ç'kemi kënduar
Për të njohur vetëhenë,
Kaqë gjë kemi mësuar,
Të nderojmë mëmëdhenë.

Se njerëstë gjithë vdesin,
Po jeta s'mbetet e shkretë,
Gjuha, mëmëdheu mbesin
Të patundurë përjetë.

Me zëmërë të gëzuar
Dhe me gjithë shpirt uroni!
Zotërinjt' e zotëruar,
Gjithë përnjëherë thoni:

Rroft' e qoftë Shqipëria
Dhe kombi e gjuha jonë!
Lulëzoftë dituria,
Edhe ndihmës paçim zonë.

Naim Frashëri

GJUHA JONË

Vëllezër shqipëtarë!
Të prekim urtësinë,
Të zëm' udhën e mbarë,
Të ngjallim Shqipërinë.

Shqipëria ka qënë
Edhe po do të jetë,
Po sot në ditët tënë
Të metë të mos ketë.

E ka nderuar zoti
Gjithënjë Shqipërinë,
Ish fort mirë qëmoti,
Do bëhet dhe taninë.

Sa ishte trimëria
N'atë kohë të vjetrë,
Kish emrë Shqipëria,
Sa s'kish nonjë vënt tjetrë.

Sa burra kordhëtarë
Ka nxjerrë Shqipëria
Më pastaj e më parë,
Q'i shkruan istoria!

Ajo ish koh' e zjarrtë
Dhe kish mundime tepër,
Po sot pëndë dhe kartë
Na duhet, nukë tjetër.

O burra, shqipëtarë,
Të marrim dituritë,
Se s'është koh'e parë,
Tani lipsetë dritë.

Të shkruajm' gjuhën tënë,
Kombinë ta ndritojmë,
Gjithë ç'është e ç'ka qënë
Ngadalëzë ta msojmë.

pa shihni ç'gjuh' e mirë!
Sa shije ka e hije,
ç'e bukur'edh'e lirë,
Si gjuhë perëndie.

Shum'e bardhë kjo ditë
Për gjithë shqipëtarët,
Do na sjellë një dritë,
Që s'e kishin të parët.

Kjo dritë do na bjerë
Të gjitha mirësitë
Dhe gjithë do t'i ngrerë
Dëmet e marrëzitë.

Si lum kush zë të mbjellë,
Lum kush vë këtë pemë!
Se kjo ka për të pjellë,
S'mbulohetë me remë.

Naim Frashëri

FJALËT E QIRIRIT

Në mes tuaj kam qëndruar
E jam duke përvëluar,
Që t'u ap pakëzë dritë,
Natënë t'ua bënj ditë.
Do të tretem, të kullohem,
Të digjem, të përvëlohem,
Që t'u ndrinj mir' e të shihni,
Njëri-tjatërin të njihni.
Për ju do të rri të tretem,
Asnjë çikë të mos mbetem,
Të digjem e të qanj me lot,
Se dëshirën s'e duronj dot.
Unë zjarrit nuk i druhem
Dhe kurrë s'dua të shuhem,
Po të digjem me dëshirë,
Sa të munt t'u ndrinj më mirë.
Kur më shihni se jam tretur,
Mos pandehni se kam vdekur;
jam i gjall' e jam ndë jetë
jam në dritët të vërtetë,
Unë jam në shpirtit tuaj,
Mos më kini për të huaj,
M'është falurë durimi,
Andaj po digjem si trimi,
Se ma k'ënda t'u bënj mirë,
Të mos mbeti n'errësirë.
Jakëni rreth meje rrini,
Flisni, qeshni, hani, pini,
Në shpirt kam dashurinë,
Pa digjem për njerëzinë,
Lemëni të përvëlohem,
nukë dua më të ftohem,
Dua ta djek trupn' e shkretë
Për atë zotn' e vërtetë.
Me zjarr ta djek mushkërinë
E të tretem për njerinë,
Bashkë me gëzimt të tija
të vete te perëndia.
Unë dua njerëzinë,
Mirësin' e urtësinë,
Në bëhi shokë me mua,
Në më doni si u dua,
Njëri-tjetërin në doni,
Të paudhë mos punoni.
O zëmëra fluturake,
Qasju pakë kësaj flake!
Mase krahët t'i përvëlon,
Po dhe shpirtin ta shënjtëron.
Unë duke përvëluar,
Njerëzit i kam ndrituar.
Kam qënë mik me njerinë,
Andaj i di e më dinë.
Gjithë tuajt' i kam parë,
Mëm' e at' e fis e farë,
Si tani gjithë i kam ndër mënt,
Që rrininë më këtë vënt.
Edhe sot nër ju ata shoh,
Se shpirtin e tyre ua njoh,
Dhe unë si ju jam ndruar
E jam përzjer' e ndryshuar,
Pa jam bërë shumë herë
Zjar e uj' e balt' e erë.
Jam një shkëndijë pej qielli
dhe një drudhëzë pej dielli.
Edhe ndër qiej fluturonj,
Edhe brënda në det qëndronj,
Shumë herë fle në baltë,
Diku ndodhem dhe në mjaltë
Bënem qëngj e kec i pirë,
Lul' e bar e gjeth i mbirë.
Dua shumë fjalë t'u them,
Po trëmbem mos i bënj ujem.
E ku shkruhenë në kartë
Fjalët' e gjuhësë zjarrtë?

Naim Frashëri

 PERËNDIJA

Ç'sheh, është zot'i vërtetë,
Ç'dëgjon, është zër'i tija,
Gjithë ç'ka e s'ka në jetë,
Eshtë vetë perëndia.

Mos shiko valëtë p'anë,
Mos të gënjenjë rremeti,
Të tëra një burim kanë,
Gjithë ngrihen pej një deti.

Në det të math e të gjërë
Çdo valë që të sheh syri,
Atje është deti tërë,
Po valëtë mirë qyri.

Kur ta zësh gjënë të bërë,
Esht' ashtu me të vërtetë,
Po ta vësh re gjat' e gjërë,
Esht' ajy bërësi vetë.
Dhe kush flet edhe ç'gjë flitet,
Ç'duket e s'duket në jetë,
Dhe kush sheh dh'ajo që shihet,
Zot' i vërtet' është vetë.

Se e tërë gjithësia,
Që nuk' i gjëndetë fundi,
Eshtë vetë perëndia,
Për atë s'ka vënt gjëkundi.

Eshtë në shesht perëndia,
I verbëri s'munt ta shohë,
Ajo është gjithësia,
I dituri munt ta njohë.

Pe një lulezë kur shohim
Dhe të vëmë re një fletë,
Me dituri munt ta njohim
Q'atje 'shtë zot' i vërtetë.

Eshtë në shesht perëndia,
Sicilido munt ta njohë
Po s'e mbuloi e padija,
Njeriu tekdo munt ta shohë.

Kush do ta shohë të tërë,
Të shohë mirë njerinë,
Vethen' e tij re të vërë,
Atje e gjen perëndinë.

Dhe parajsi dhe skëterra,
Dhe engjëlli edhe djalli,
Edhe gjithë ç'ka të tjera,
Janë brënda tek i gjalli.

Ajy që ka mirësinë,
Ka perëndin' e të mirat,
Edhe kush ka djallëzinë,
Ka djallë e ligësirat.

Më çdo anë e kërkova,
Thashë: ku 'shtë perëndia,
Po më pasdaj e mësova,
Qënke ndaj mej' e s'e dija.

Kërkonja gjetkë ta gjeje
Zotn' e math e të vërtetë,
Ajy qënëkej ndaj meje,
E paskësha unë vetë!

Me fjal' e me agjërime
Nuk e gjen dot perëndinë,
As me kreshm' e me kungime,
Si punojn' ata që s'dinë

Trajstën' e ke plot me bukë,
Edhe hiqesh si i mjerë,
Dhe ke zën' e thua nukë,
E lipën derë më derë.

Eshtë ndaj teje i gjallë,
Ti e kërkon nëpër gurë,
Në të rrem' e në përrallë,
Andaj nuk' e gjen dot kurrë.

Pa s'vdes kurrë perëndia,
Po kush vdes në jetë vallë?
Gjë s'vdes, sepse gjithësia
Eshtë gjithënjë e gjallë.

Qeshë diell, ishnja hënë,
U bësh' uj' e balt' e erë,
Yll e zok e dash kam qënë,
Pa dhe njeri shumë herë.

Sa det i math e i gjerë
Edhe sa mijëra valë!
Sicil atje do të bjerë,
Prapë soje do të dalë.

Mijëra shpirtëra ngrihen,
Bijen mijëra të tjera,
Vjen dimëri, lulet pshihen,
I nxjer prapë në shesht vera.

Nj'është, po ka shumë ngjyrë,
Duket sikur s'ka të ngjarë,
E sheh fytyrë-fytyrë,
Po 'shtë i njëjt' e i pandarë.

Ajy është trëndafili
Edhe gjëmb' i trëndafilit,
Ajy është dhe bilbili,
Ajy dhe zër' i bilbilit.

Mos shiko ç'rrobë ka veshur,
Eshtë brenda vet' i qetë,
Syr' i t'urtit e sheh xhveshur,
Veç ati s'ka gjë ndë jetë.

Zoti është gjithësia,
Ajy është gjithë ç'janë,
Po kush njeh vethen e tija,
S'e kërkon më tjatër anë.

Dhe qelqeja u hollua
Dhe vena, pa u përzjenë
S'ka ven', është qelqe thua,
A s'ka qelqe, është venë.

Unë ndaj teje një pikë,
O det i gjer' e pa anë!
Të hynj brënda më vjen frikë,
Po s'hiqem dot dhe mënjanë.

Të kisha zën' e bilbilit,
Gjithënjë do të këndonja
Bukurin' e trëndafilit,
Dhe kurrë të mos pushonja.

Po ti vetë je, o bilbil,
Ti je edhe dashuria,
Ti je edhe trëndafili
Edhe bukuri e tija.

Ti je ç'është jet' e tërë,
Ti je vetë gjithësia,
Ti vetë njeri je bërë,
More fytyrën e tija.

Oh! det i math e i paanë,
Në një stamnë qysh ka hyrë?
Ajy q'është gjithë ç'janë,
U mbloth tok më një fytyrë.

Më çdo anë që shikova,
Pashë mirë që je vetë,
Të gjeta tek të kërkova,
Zot'i math e i vërtetë.

Pe trupi shpirt është bërë,
Edhe shpirti trup në jetë
Eshtë bërë, një i tërë
Gjithë ç'është, është vetë.

Paskëtaj, o shokë, kurrë
Mos kërkoni perëndinë
Nëpër mur' e nëpër gurë,
Po shihni mirë njerinë.

Zëmr' e njeriut në jetë
Eshtë vënd' i perëndisë,
Esht' atje zot' i vërtetë,
Det' i math i gjithësisë.

Ajy është gjithësia,
Edhe udh' e perëndisë,
Eshtë vetëm njerëzia,
Q'i duhetë njerëzisë.

Mer dorën e diturisë,
Pa ajo do të të nxjerë
Gjer te fron' i perëndisë,
Ndaj soje do të të shpjerë.

Esht' e vërtetë kjo punë,
Mos qëndroni n'errësirët,
Se këtë s'e gjeta unë,
E kanë thënë të mirët.

Naim Frashëri

NË DASHTË ZOTI

Nastradini ish qetuar
Dhe po rrij duke mejtuar;
Po përnjëherë u xgjua,
Së shoqes i tha: "O grua,
Nesërë jam për në veshtë,
Se s'kam vatur këtë vjeshtë,
Sindëkur vinja qëmoti."
Plaka tha : "Në dashtë zoti."
Nastradini i tha : "Unë
S'e këllas zotnë në punë,
E shoh vetë punën time,
E nuk e vë nër mundime,
Që të doj' a të mos dojë,
Se nukë më flet me gojë."
Kështu the, o jetëgjatë!
Papo u ngrite me natë,
More shportat e gomarë,
Po s'të vate udha mbarë!
Për rrush del njeriu i mjerë
E sjell shkarpa shumë herë.
Gjithë bota po punonin
E udhëtë po ndrejtonin.
Nastradinë kur e panë,
E zun' e më nuk e lanë:
Gjithë ditën gur' i gjori
Mbajti edhe pagë s'mori.
I këputur, i drobitur,
I lodhur, i kahënitur,
Natën në t'errët u kthye,
Me pluhurë mbi qyrdye!
Erth më der' e trokëlliti,
E shoqja nga shkalla xbriti,
Tha : "Kush ësht' aty më derë?"
Pa tha Nastradin' i mjerë:
"Në dashtë zoti, jam unë,
Që vajç' e s'bëra dot punë!"
Pa më nesëret një fqinjë,
Q'ish i varfër e pa linjë,
Erth e i kërkoi gomarrë,
Duke thënë ca më parë:
"Jemi pa buk' e pa ngrënë,
Në mulli drithë kam shpënë,
Gjer më tani është bluar,
Po s'kam kafsh', o i uruar."
Nastradini, pa mejtuar,
Tha : "Për dru e kam dërguar,
Ka vaturë që me natë,
I varfëri veshgjatë."
Ajy tha "e kam dërguar",
Gomari palli në quar!
Fqinja tha : "Pse më gënjeni,
Të drejtënë s'ma rrëfeni?
Ja se ku pëllet gomari,
Qysh e ka marë druvari!"
Nastradini tha : "S'kam parë
Kshu, të besojnë gomarë!
Me fjalën time s'je nginjur,
Që jam sot plak e i thinjur,
Po dëgjon gomarrë ç'thotë,
Q'është pa mënt e flet kotë.
Njeriu që dëgjon gomarrë,
S'e ka punën mbroth e mbarë."
Kështu tha, po të vërtetën
E thosh gomari, të shkretën.

Naim Frashëri

TRATHËTORËTË

Shokë, kemi ne mest tënë
Shum' armik' e trathëtorë!
Popo! mos u qoftë thënë!
Veç që s'kanë gjë në dorë.

Harruanë mëmëdhenë
Dh' e lanë kombinë tënë
E një tjatërë na gjenë!
Popo! mos u qofte thënë!

Lanë zonjën e lëvduar
E zunë një kurvë shtrigë,
Të ndyr' e të mallëkuar,
Të fëlliqur e të ligë.

Lanë mëmën të xhveshur
Dhe mundohenë për botë,
Pa dhe bota duke qeshur
U thotë: mundohi kotë!

Qysh u bënë Efialtë
E nuk e njohin të mirën,
Uthullën pandehin mjaltë
Edhe dritë errësirën!

Buk' e mëmëdheut zëntë
Tradhëtorët e pabesë!
Dhe Zoti dërrmën u dhëntë,
Kurrë mos paçinë pjesë!

Miqt' armiq i kanë bërë,
Armikëtë miq i zunë,
Qysh janë fyell të tërë!
Ç'është kjo e madhe punë!

Fajn' e math kur do ta njohin
Njerëzit e mallëkuar?
Dritënë pse nuk e shohin,
Apo janë të verbuar?

Janë së gjithash të marrë
Dhe të liq me të vërtetë,
Mëmëdheut bëjnë varrë,
Po do të bienë vetë,

Se mbretëron e vërteta,
S'del kurrë gënjeshtr' e shkretë
T'ish ashtu, qe prishur jeta,
S'kish mbetur gjë e vërtetë.

Ata turpinë fitojnë,
Nderr' e tyre posht' e hedhin
Dhe armikëtë gëzojnë
E në errësirët bredhin.

Nuk është kurrë haruar
Dh'e mira dh'e lig' e shkretë,
Të gjitha janë paguar,
S'ka mbeturë gjë në jetë.

Lerini, pa do ta gjëjnë,
Të vërtetën do ta njohin,
Se tani s'e dinë c'bëjnë,
Janë të verbër e s'shohin.

O, popo ç'turp kanë marrë!
Janë bërë tradhëtorë
Dhe s'janë më shqipëtarë,
Se nga kombi hoqnë dorë.

Me të huajnë u bënë,
Me armikn' e Shqipërisë,
S'duanë gjuhënë tënë
Armikët' e Perëndisë!

Ndjej, o Zot, se nukë dinë
Se ç'bëjnë, janë mahnitur,
Rrahin të prishin shtëpinë
Pun' e lig' edh' e mërzitur.

Të gjorët janë në gjumë,
Të vërtetënë s'e dinë,
Do të mundohenë shumë,
Pasdaj mënttë do t'u vinë.

Vëllazërin' e harrojnë
Dhe kombin e mëmëdhenë,
Dhe armikëtë dëgjojnë
Edhe s'dinë se ku venë.

Hiqni dorë, hiqni dorë!
Mblithni mëntt' e tupërohi,
Mos u bëni trathëtorë,
Se pasdaj do të pendohi.

Naim Frashëri

FALJA

Zot i math e i vërtetë
Që kreve ç'shohëm në jetë,
Edhe të tjerë që janë
Pa funt pa krye pa anë,
Edhe kudo je ti vetë,
Syri yn tekdo shikon,
Që nga lint e gjer tek përndon,
Më çdo vënt të sheh fuqinë,
Urtësin' e madhërinë,
Falna gjithë mirësitë,
Epna dituri e dritë,
Tregona udhën' e mirë,
Mos na lerë n'errësirë,
Dhurona gjithë të mirat,
Mërgona nga të pështirat.

Zot! Falna vëllazërinë,
Dashurin' e miqësinë,
Epna dëshirë të msojmë,
E të mirat të punojmë,
Bëna të but' e të qetë,
E të urt' e të vërtetë,
Jetënë ta trashëgojmë.

ENDRI VELA

RAPSODET

Rapsodët me çifteli,

e hedhin bukur çiftatelin.

Dhe Zhani Ciko këndon

bukur me mikrofon.

Një mëngjes tjetër u zgjova

dhe fillova të pres dru avash

avash.

RAPSODET

Lirikë e heshtur që

rri fshehur brigjeve.

Lumi sikur lumi s'ka,

i bukur më i mirë se bjeshku.

TIRONSIT

Me vaj e qava,

por dot s'fitova.

I heshtur hëna,

mike.

Poezi faqja e parë këtu:

Poezi faqja e dytë këtu:

Poezi faqja e tretë këtu:

Faqja kryesore